Foto met een verhaal, Home

Nieuwe rubriek: Foto met een verhaal

Nieuwe rubriek: Foto met een verhaal

De bekende Nederlandse fotograaf William Rutten schreef een tijdje terug op zijn Facebook-pagina:’Gisteren had ik het over “dierbare” foto’s die je eigen geschiedenis zijn. En eigenlijk maken we die elke dag maar je hebt er altijd wel eentje tussen met een mooi verhaal. En dat vind ik het mooiste aan een foto, je ziet hem en hij brengt je gelijk terug naar die tijd. Je kunt zelfs geuren terug roepen en gevoelens voelen door één simpele foto te bekijken! Deze foto doet dat voor mij. Het is mijn allereerste studio shoot foto en het test model was mijn moeder 

En het mooiste vind ik dat het voor jullie gewoon de foto is van een lachende vrouw en dat er voor mij zo’n diepe betekenis achter zit. Dat is dus fotografie! En daarom kun je eigenlijk nooit spreken over een “slechte foto” want je weet de achterliggende betekenis soms niet die een foto ineens heel erg mooi kan maken…’

Geïnspireerd door het bericht van William heb ik een nieuwe rubriek bedacht: ‘Foto met een verhaal’.

In deze rubriek zal ik foto’s en het bijbehorende verhaal met je delen. Allerlei verschillende soorten verhalen, verhalen van eten met vriendinnen tot verhalen over het maken van een foto. Dit kunnen dus verhalen zijn die over mij en mijn gezin gaan maar ze mogen ook over jou gaan! Ik denk namelijk dat iedereen wel een verhaal te vertellen heeft. Vind jij het leuk als ik jou verhaal vertel, door middel van fotografie en woord, laat mij dit dan weten. Bij ‘Contact’ zie je hoe je het beste met mij in contact kan komen.

Liefs Jessaréla

ps: er staat een Foto met verhaal voor je klaar: Onwetendheid

 

 

Standard
Blog, Home

Uit de ruststand

Uit de ruststand

Vandaag ga ik schrijven vanuit mijn hart. Schrijven vanuit vrijheid, geïnspireerd door Christa Krommenhoek van ‘Life of Chrisje’ (http://lifeofchrisje.nl)

De afgelopen 5 jaar is mijn leven enorm veranderd. De aanleiding voor deze verandering is mijn rug, hier ben ik in de afgelopen 5 jaar 2 keer aan geopereerd. En 2 keer heb ik te maken gehad met een revalidatieproces die niet verliep zoals het volgens de boekjes hoorde. In de afgelopen 5 jaar heb ik geleerd om een ander leven op te bouwen met de klachten die ik nog steeds heb en waar niks meer aan te doen is. De afgelopen 5 jaar heb ik ook gezocht naar dingen die ik wel kan kan doen en ik ben niet blijven hangen in wat ik niet kan doen. Dit is een proces geweest van vallen en opstaan, letterlijk en figuurlijk, en dat is eigenlijk nog steeds zo. Gaandeweg de tijd werd mij ook steeds meer duidelijk dat voor een werkgever werken niet meer haalbaar is, wat ga ik dan wel doen? Iets voor mezelf beginnen.

Voor mij is het heel belangrijk dat ik mijn eigen agenda kan beheren, mijn eigen tijd kan indelen en hierbij rekening kan houden met mijn lichamelijke klachten. De afgelopen jaren heb ik met heel veel mensen gesproken, heb meerdere acties ondernomen om er achter te komen wat ik leuk vind om te doen en waar ik goed in ben. En daar komt de fotografie om de hoek kijken.

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in mensen en in de verhalen die mensen te vertellen hebben. Ik wil deze verhalen vangen in woord en beeld. En ik was aardig op weg met het neerzetten van mijn eigen bedrijf. Totdat ik in augustus j.l. weer helemaal terug geworpen werd, mijn dagen op handen en knieën doorkwam omdat dit de houding was waarin ik de minste pijn had en slecht sliep omdat ik niet wist hoe ik moest liggen en daarnaast had ik nog veel meer andere lichamelijke ongemakken. Ik zag alles waar ik zo hard voor had gewerkt onder mijn voeten weggeveegd worden! Ondanks alles ben ik ook in deze situatie blijven kijken naar mogelijkheden.  Zo heb ik op handen en knieën veel tijd doorgebracht achter mijn Ipad. Ik heb verschillende challenges op Facebook gevolgd die allemaal gericht waren op mijn eigen bedrijf. Ik heb allerlei sites van verschillende soorten fotografen bekeken en gekeken wat mij aansprak. Ik kwam mijn dagen door met lezen, wandelen, op handen en knieën zitten, weer wandelen, liggen en lezen, handen en knieën zitten, wandelen etc. Ik heb in die periode heel wat momenten gehad dat ik het niet meer zag zitten, dat de angst de overhand nam. Wat als dit niet meer overgaat? Ik wist namelijk dat de artsen me niet meer willen opereren. Moet ik dan de rest van me leven zo slijten? De afgelopen maanden ben ik dan wel stil gelegd, ik heb zeker niet stil gezeten.

Gelukkig gaat het inmiddels weer een stuk beter en ben ik weer aan het dromen over mijn eigen bedrijf. En toch is er de afgelopen weken wat veranderd. Ik voel me belemmerd, ik voel me niet vrij! Ik heb inmiddels ook ontdekt waar dit gevoel vandaan komt.

Een paar weken geleden heb ik een gesprek gehad met mijn werkgever over de situatie waar we met elkaar in zitten en over de toekomst. In dit gesprek zijn dingen gezegd waardoor ik mezelf ben gaan belemmeren. Ik ben blij dat ik er achter ben gekomen waardoor ik belemmerd werd, dit betekent namelijk dat ik er iets aan kan doen. Ik heb geen invloed op wat de ander denkt of doet, ik heb wel invloed op mijn eigen denken en handelen. En wat voor mij het allerbelangrijkste is is dat ik bij mezelf blijf, wat er ook gaat gebeuren in de toekomst. Dus dat is wat ga ik doen. Dit betekent dat ik in mogelijkheden blijf denken en dit betekent ook dat ik blijf dromen over mijn eigen bedrijf. Dromen is namelijk zo fijn (ik heb daar als eens een blog over geschreven) en stoppen met dromen is geen optie, wat een ander daar dan ook van vind of zegt…..

 

Liefs Jessaréla

 

 

Standard
Blog, Home

Ben & Tief

Ben en Tief

image

Een paar weken geleden heb ik, n.a.v. een bericht op Facebook, gereageerd op een oproep van William Rutten. Ik had nooit gedacht dat onze foto uitgekozen zou worden door hem (helemaal toen ik zag dat er bijna 500 inzendingen waren). Ik was dan ook helemaal beduusd toen ik vrijdagavond 5 augustus onze foto voorbij zag komen op zijn Facebookpagina. Beduusd is niet het goede woord, ik schrok me een hoedje en heb eerst een potje gehuild. Nadat ik het had laten bezinken ben ik gelijk op mijn fiets gesprongen en heb ik het bericht laten laten zien aan Tief. Zij vond dat ik super trots op mezelf mocht zijn… En dit gaf zo’n dubbel gevoel. Ik had deze foto liever niet gemaakt. Ik had veel liever gehad dat Ben niet ziek was! Maar ja de werkelijkheid was anders….en de werkelijkheid is dat ik in de situatie die er was deze foto heb gemaakt en dat onze foto is gedeeld door William Rutten…. en dan mag je toch best een beetje trots zijn op jezelf.

Wat een mooie reacties kwamen er op onze foto en onze verhalen (niet alleen op Facebook overigens)…ongelooflijk! Dit heeft me geraakt!

Ben is zondag 7 augustus 2016 op reis gegaan zonder zijn koffers in te pakken……..zijn koffers vol met herinneringen heeft hij bij ons achtergelaten. Voor mij een heel waardevol cadeau

‘ Beste William,

het is donderdagmorgen 4 augustus, ik pak mijn telefoon, open Facebook en scroll over mijn scherm. Dan komt er een bericht voorbij van jou. Dit bericht spreekt me gelijk aan dus ik besluit om het te lezen.’En het mooiste vind ik dat het voor jullie gewoon de foto is van een lachende vrouw en dat er voor mij zo’n diepe betekenis achter zit.Dat is dus fotografie!’ Deze twee zinnen kwamen zo bij mij binnen! Dit is waar fotografie inderdaad over gaat. Ik kan dan ook niet anders dan te reageren op jou oproep op Facebook.

Je vraagt mij om mijn dierbaarste foto, met verhaal, in te sturen. Hier is mijn dierbaarste foto. Deze foto kent 2 verhalen. Enerzijds vertelt deze foto het verhaal van Ben en Tief en anderzijds vertelt deze foto mijn verhaal.

‘Zondag 19 juli 2015. Ik ben uitgenodigd voor een kop thee bij Ben en Tief (samen met mijn ouders). Ben is, op dat moment, 45 jaar heeft kanker en is ongeneeslijk ziek. Ben is een grote steun en toeverlaat geweest voor mij en mijn vader die kort voor deze dag 3 maanden opgenomen is geweest in een psychiatrische kliniek. Zoals ik al schreef is Ben ongeneeslijk ziek. Ik dacht die middag dat ik met mijn ouders een kopje thee ging drinken bij Ben en Tief omdat hij in de week die daarop volgde opgenomen zou worden in het ziekenhuis voor een behandeling. Een behandeling die behoorlijk wat risico’s met zich mee bracht, zodanig dat hij zou kunnen komen te overlijden. Het werd mij al vrij snel duidelijk dat wij niet de enige waren die hij uitgenodigd had. Ik ben snel naar huis gereden en heb mijn camera gepakt. Ik heb de dag geprobeerd om zoveel mogelijk momenten vast te leggen. Je kan je vast wel voorstellen dat de emoties die dag alle kanten opgingen. Als je achter de camera bezig bent voel je dit wel er is alleen geen ruimte om het toe te laten. Dit had ik nog niet eerder zo ervaren. Toen ik s’avonds thuis kwam heb ik gelijk de foto’s overgezet op mijn pc. Een aantal foto’s sprongen er gelijk uit, zo ook de foto die ik nu instuur. Deze heb ik dan ook gelijk doorgestuurd naar Ben en Tief.

Het verhaal van Ben en Tief is te lang, ik laat het dan ook hier bij. De essentie van het verhaal heb ik geloof wel verteld. Ik ben heel benieuwd wat jij ziet als jij naar deze foto kijkt. Dat is namelijk ook weer het mooie van een foto, iedereen kan zijn eigen verhaal erbij maken…….

Het verhaal gaat verder:
Naar aanleiding van de foto’s die ik die dag heb geschoten kreeg ik heel veel reacties van mensen die ik had vastgelegd. De boventoon van deze reacties was ‘Je hebt de emoties zo mooi vastgelegd’. Ik was enigszins verbaast door alle reacties. Ik was me er niet van bewust dat mijn foto’s zo’n impact hadden op mensen. Ik heb gewoon mijn camera gepakt en foto’s geschoten. Ik wist toen nog niet eens hoe mijn camera werkte. Ik werkte veelal op de automatische stand. Wat ik nu wel weet is dat ik niet zomaar foto’s heb geschoten, ik heb herinneringen vastgelegd! Waardevolle herinneringen voor degene die straks achterblijven.

We zijn nu een jaar verder en Ben is er nog. Al zal dit niet meer voor heel lang zijn. Het moment is aangebroken dat hij de strijd moet opgeven. Hij kan niet meer strijden, hij is op. Hij gaat zoals hij zelf zei ‘ Ik ga op reis en dit keer zonder m’n koffers in te pakken, zonder stress, zonder bestemming. Ik ga op een avontuur… ik laat het los en geef mij over’.
Drie weken geleden heb ik hem voor het laatste gezien omdat ik op vakantie ging. Gisteren kon ik naar hem toe. Bizar hoe snel hij achteruit is gegaan. Gisteren heb ik ook afscheid van hem genomen omdat het zomaar de laatste keer kan zijn dat ik hem zie. De foto die ik van Ben en Tief heb gemaakt staat groot in de woonkamer. In mijn ooghoeken zag ik hem gisteren weer staan. Ik blijf het bijzonder vinden dat mijn foto voor hen zo belangrijk is dat hij in de woonkamer mag staan.

Toen ik thuis kwam heb ik de foto opgezocht. Als ik nu, een jaar later, naar deze foto kijk zie ik dat dit niet mijn beste foto is (vooral technisch gezien). Het is wel mijn meest dierbare foto omdat ik door deze foto ben gaan doen wat ik het liefste doe…….fotograferen!

Wat is er veel gebeurd in een jaar tijd. Ik heb inmiddels een andere camera aangeschaft, er zijn 2 lenzen, een tas en een statief bijgekomen. Ik heb Lightroom en Photoshop aangeschaft (en ben hierin op ontdekkingsreis), ik heb een aantal workshops gevolgd en ik word steeds vaker gevraagd om te komen fotograferen. Ik ben nog volop in ontwikkeling als persoon zijnde en als fotograaf zijnde! En dat alles dankzij 1 foto!!

Ik ga me de komende tijd voorbereiden op een dankbare taak die mij binnenkort staat te wachten…..namelijk het fotograferen van Ben zijn uitvaart.

Ik zou het zo gaaf vinden als deze foto gedeeld wordt op jou pagina en ik hem deze week dit nog kan laten zien voordat hij op reis gaat zonder koffers………

Heel veel liefs,

Jessaréla Monshouwer’

Standard
Blog, Home

De Superrelatie…….met mijzelf

De Superrelatie…….met mijzelf

Het is een poosje geleden dat ik een blog heb geplaatst. Onderstaande blog stond al wel een paar weken klaar. Het is er alleen niet van gekomen om hem met je te delen, dit heeft diverse redenen.

Eén van de redenen is dat ik de laatste weken wat stappen terug heb moeten doen. Fysiek wil het niet zoals ik het graag zou willen. Denk je dat ik de afgelopen weken liefdevol naar mezelf ben geweest? Nee, om eerlijk te zijn niet! Naast dat er ruimte is ontstaan om dingen te doen waar ik anders de tijd niet voor nam (het lezen van een boek bijvoorbeeld), zit ik mezelf toch ook regelmatig in de weg. Voor mijn directe omgeving ben ik trouwens ook niet altijd even liefdevol, gelukkig hebben ze veel geduld met mij (en daar ben ik ze dankbaar voor). Regelmatig denk ik terug aan het weekend van begin juli, het Superrelatie weekend van 365 dagen succesvol. Wat ik daar heb mogen ervaren heb ik geprobeerd in onderstaande blog te verwoorden. Wat is het fijn om terug te kunnen vallen op dit gevoel, die energie weer te voelen ook als het even anders voelt! Wat is het fijn om daarna weer te kunnen zeggen ‘ Vandaag ga ik er helemaal voor’!

Wauw je straalt helemaal, wat is er met je gebeurd?’.  ‘Ik ben naar het Superrelatie weekend geweest van 365 dagen succesvol met David de Kock en Arjan Vergeer. Wel eens van gehoord?’ ‘Nee nooit van gehoord.’ ‘Ken je 365 dagen succesvol niet?! Ontvang jij de 13 stappen naar geluk niet?’.  ‘Nee. Ik ben wel heel benieuwd wat jij gedaan hebt tijdens dat Superrelatie weekend.’ 

Het begint een aantal weken terug wanneer ik het besluit neem om alleen naar het Superrelatie weekend te gaan. Mijn lief had, in het weekend van het Superrelatie weekend, al plannen om met vrienden naar Concert at Sea te gaan. Toen ik hem voorlegde dat we samen naar het Superrelatie weekend konden gaan heeft hij wel een moment getwijfeld om niet naar Concert at Sea te gaan. Hij wist namelijk dat het voor mij belangrijk was, hoe lief! Uiteindelijk heeft hij besloten om gewoon naar Concert at Sea te gaan, zoals al gepland was. Deze beslissing voelde voor ons beide goed. Ik zal er wel heel eerlijk bij zeggen dat het voor hem ietsjes beter voelde dan voor mij. Na deze keus kwam bij mij de vraag: ‘ Ga ik er dan alleen heen of vraag ik iemand mee?’ Ergens voelde ik dat het tijd was om dit alleen te gaan doen en toch vroeg ik of iemand anders met me mee wilde. Niemand kon. ‘Zal ik dan wel gaan? Of zal ik ervan af zien? Nee ik ga alleen naar het Superrelatie weekend! Ik ga de confrontatie met mezelf aan.’ Geloof me dat was best een dingetje. Alleen gaan stond voor mij namelijk voor ‘niet leuk genoeg’, ‘loser’ en ‘eenzaam’.

En toen was daar dag 1 van het Superrelatie weekend in de Heineken Musical Hall in Amsterdam. Tijdens het wachten in de rij zag ik een bekende uit mijn woonplaats met haar partner, even snel gedag gezegd en toen weer uit elkaar. Bij binnenkomst in de HMH zag ik nog meer bekende (van de training Boost your Life), wat fijn om vertrouwde gezichten te zien. Even gedag zeggen, knuffelen, de goodiebag in ontvangst nemen en daarna op zoek naar de garderobe en wat te drinken. En toen was daar het moment dat ik alleen was……alleen met 2499 andere mensen. Wat voelde ik me ongemakkelijk, allerlei gedachtes gingen door er me heen!

De deuren van de zaal gingen open en iedereen zocht een plekje op, het ongemakkelijke gevoel bleef. Tot het moment dat er gevraagd werd om naast iemand te gaan zitten die je niet kende, toen gebeurde er iets. Degene die naast mij kwam te zitten zat nu in dezelfde situatie als ik, ik voelde veel meer ruimte voor contact, degene naast mij stelde zich open. Of lag dit aan mijzelf? Stond ik mijzelf nu toe om me open te stellen?!

Het was tijd om aan de slag te gaan. We kregen allemaal dezelfde vragen voorgelegd die we in 1 minuut tijd moesten beantwoorden, geen tijd om na te denken dus, daarna bespraken we de antwoorden met 2 á 3 personen die je niet kende. Leuk en inspirerend. En voor mij werd steeds meer duidelijk dat een superrelatie (in welke vorm ook) begint met een superrelatie met jezelf! In de middag deden we met alle deelnemers een visualisatie (dit is het vertalen van een gedachte naar beeld). Er werd gevraagd om vervelende en bepalende situaties in je leven om te zetten naar een fijne situatie. Ongelooflijk wat ik gevoeld heb tijdens deze visualisatie: ‘ Ik ben goed zoals ik ben en ik heb heel veel liefde te geven!’. Wat 10 minuten, want zo lang duurde de visualisatie, al niet kunnen doen!

Na een intensieve dag was het tijd om naar huis te gaan. Tijdens een rondje wandelen met de honden waren daar ineens de tranen. Tranen van geluk! Wat een bofkont ben ik dat ik de dag heb mogen doorbrengen met David de Kock, Arjan Vergeer en 2499 andere fantastische mensen. Mensen die ik niet kende, een aantal heb ik een klein beetje leren kennen. Mensen die zich kwetsbaar opstelde door het delen van hun, soms ingrijpende, verhaal. Ik had van tevoren niet kunnen bedenken dat ik met zoveel mensen tegelijkertijd verbinding zou kunnen voelen. In een relatie of single het begint bij een superrelatie met jezelf, bij het houden van jezelf. Ik besef me tijdens deze wandeling dat ik dit tijdens de visualisatie echt heb gevoeld. Ik hou van mij, ik hou echt van mij❤️!! Dankbaar ben ik voor deze dag, dankbaar ben ik voor dit gevoel, dankbaar ben ik dat ik de keus heb gemaakt om dit alleen te gaan doen en daarom tranen van geluk.

Dag 2 begon zo anders als dag 1. Ondanks het vroege tijdstip voelde ik de energie stromen, ik had zin in deze dag! Deze keer voelde ik me niet ongemakkelijk, gingen er niet allerlei gedachtes door me heen. Het was fijn om er samen met mij te zijn. Fijn om te voelen dat ik de ander niet nodig heb. Ik heb namelijk mezelf en ‘Ik hou van mij!’

Liefs Jessaréla

Ps: en ik hou ook van jou ❤️

 

Standard
Blog, Home

Droom GROOTS, begin klein

Droom GROOTS, begin klein.

‘ Een droom is de verzameling van beelden, geluiden, gedachten en gevoelens die iemand ervaart, als hij of zij slaapt. Dromen komen vooral voor tijdens de remslaap, en duren doorgaans tussen de 5 en 10 minuten. Veel dromen zijn na eenzelfde periode ook weer verdwenen.’ (Bron Wikipedia)

Weet je dat je ook overdag kunt dromen. En dat je deze droom zo groot kunt maken als je zelf wilt? En dat het een heerlijk gevoel geeft als je groots droomt!

In mijn droom woon ik in Barcelona, waar het uiteraard vaak mooi weer is, ik heb een groot huis met een rieten kap en een zwembad in de tuin. Verder hebben we in de tuin een grote veranda waar we heerlijk genieten van de zwoele zomeravonden. De honden kunnen de hele dag buiten in de tuin spelen en rennen als ze dat willen. In de ruime woonkeuken staat naast een hele grote tafel een Aga fornuis en er is een open haard. De keuken is de plek waar wij als gezin samen komen en de dag met elkaar doorspreken onder het genot van een hapje en een drankje. Bij mooi weer zitten we natuurlijk buiten en omdat we in Barcelona wonen zal dat betekenen dat we daar vaak te vinden zijn. Regelmatig zit deze tafel vol met familie en vrienden van ons en van de meiden. Er wordt gelachen, er wordt gesproken over het leven en er wordt gegeten en gedronken. We genieten met elkaar volop van wat het leven te bieden heeft! Ik sta elke morgen tegen 8:00 uur op en begin de dag met het beoefenen van yoga. Daarnaast loop ik een aantal keer per week hard en krijg ik bokstraining. In Nederland hebben we een appartement in Amsterdam. Hier ga ik regelmatig heen, soms met iemand en soms alleen. Heerlijk slenteren in ‘de Negen Straatjes’ en de Jordaan om vervolgens neer te strijken in het Vondelpark met een goed boek.

In Barcelona run ik samen met mijn meiden een theehuis, Nosotros. Een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, waar een ongedwongen sfeer hangt en onze gasten kunnen genieten van een hapje en een drankje. Nosotros staat midden in de stad, in één van de vele leuke straatjes die Barcelona heeft. We hebben zowel Spaanse als Nederlandse gasten. Naast Nosotros heb ik nog een bedrijf. Ik adviseer (bovenal kleine) bedrijven hoe ze hun bedrijf nog mooier kunnen maken. Samen met de mensen die er werken ga ik aan de slag om hun dromen in het bedrijf waar te maken. Hierbij maak ik ook gebruik van fotografie. Ik word regelmatig gevraagd om op congressen en andere bijeenkomsten (over de hele wereld) te vertellen over de mooie dingen die ik doe.

Wat is het toch heerlijk om groots te dromen! En weet je wat nog mooier is? Deze droom gaat niet vanzelf weg……. En nog mooier is dat de dingen uit mijn droom te realiseren zijn! Wat is jou droom?

Liefs Jessaréla

Standard
Blog, Home

Ga het gewoon doen!

Ga het gewoon doen!

Ik liep al een tijdje met het idee rond om (persoonlijke) blogs te gaan schrijven. Elke keer als ik erover nadacht dacht ik: ‘Is mijn leven wel interessant genoeg om over te schrijven?, ‘Wie zit er op een blog van mij te wachten?’ en ‘ Ik heb helemaal geen schrijfervaring’. Ik had de keus, luister ik naar deze gedachten of ga ik het gewoon doen? Ik heb voor het laatste gekozen, ik ga het gewoon doen!

Ik sta de laatste tijd sowieso in de doe-modus. Eén van de dingen die ik doe in deze doe-modus is het opzetten van het initiatief ‘100 Talentvolle Vrouwen Barneveld’. Sinds januari 2016 ben ik hiermee bezig.  Er zijn gemiddeld 15 deelneemsters per workshop-avond en daar ben ik trots op! Ik ontmoet allemaal nieuwe mensen waar ik mooie gesprekken mee heb. Al deze mensen dragen op hun eigen manier iets bij aan het initiatief. Ik zal even kort uitleggen wat het initiatief doet zodat je er een beetje een beeld bij krijgt. Elke maand worden er verschillende workshops aangeboden, in Apeldoorn en nu dus ook in Barneveld, voor vrouwen die zich beter willen profileren op de arbeidsmarkt. Door mee te doen aan deze workshops weet je beter wat je talenten zijn en leer je om jezelf te presenteren op de arbeidsmarkt. Je krijgt nieuwe inzichten in je kwaliteiten en een groter vertrouwen in jezelf. Bovendien ontvang je steun en aanmoediging van andere vrouwen.

Als iemand een paar jaar geleden tegen mij had gezegd ‘ Jij gaat een initiatief voor vrouwen, gericht op talent en jezelf profileren, opzetten’ dan had ik gezegd ‘Jij bent gek!’. Dit betekent namelijk dat je jezelf best op de voorgrond zet en dat was iets wat ik niet deed.  Daarnaast ben ik een perfectionist. Dit houdt voor mij in dat ik regelmatig ideeën niet tot uitvoering breng of terughoudend ben omdat ik vind dat het niet goed genoeg is. Dat ik mezelf hiermee volledig mee op de handrem zet had ik niet door. Inmiddels weet ik dit wel en is het aan mij elke keer weer de keus of ik de handrem eraf haal of niet. In dit geval heb ik hem eraf gehaald, dus tijd om gas te gaan geven.                       

Mijn eerste blog is een feit en daar ga ik van genieten. Ik heb het gewoon gedaan!

Liefs Jessaréla

Standard